Het scheelde donderdagavond in het Chase Center helemaal niks of de Indiana Fever hadden de uitwedstrijd tegen de Golden State Valkyries gewoon over de streep getrokken. Uiteindelijk lichtte er een 90-88 eindstand op het scorebord op, maar het is vooral de manier waarop die pijn doet. Dit was niet zo’n wedstrijd waarbij je na het laatste fluitsignaal de kleedkamer opzoekt met het idee dat je er simpelweg alles aan hebt gedaan. Er knaagt iets, en dat heeft alles te maken met een beslissing in de absolute slotfase.
Om überhaupt in de positie te komen voor een bloedstollende ontknoping, moest Indiana wel eerst uit een flink dal klimmen. De eerste tien minuten liep de aanval behoorlijk stroef, wat al snel resulteerde in een 21-14 achterstand. Pas in het tweede kwart vonden de bezoekers hun aanvallende ritme. Mede dankzij negen punten van Sophie Cunningham en zeven van Kelsey Mitchell werd de achterstand voor de rust weggewerkt, waardoor beide ploegen met een 44-44 gelijke stand aan de thee gingen. Daarna ontspon zich een fascinerend kat-en-muisspel. De leiding wisselde in het derde kwart continu, totdat Aliyah Boston met acht punten haar ploeg een nipte voorsprong bezorgde. In het laatste kwart nam Golden State echter het initiatief weer over, waardoor Indiana in de achtervolging moest.
En dan komen we bij die beruchte laatste aanval. Indiana keek tegen een achterstand van twee punten aan, de schotklok stond uit en de bal ging naar Boston in de post. Gezien haar ijzersterke seizoen klinkt dat als een volkomen logische call. Vanaf dat moment liep het echter compleet in de soep. De defensie van de Valkyries stortte zich massaal op Boston, waardoor ze ineens tegen een muur van verdedigers stond in plaats van een overzichtelijke één-op-één situatie.
In zo’n scenario, met je rug naar de basket en de wetenschap dat de klok onverbiddelijk wegtikt, voelt het afleggen van de bal als een enorm risico. Toch nam Boston hier domweg de verkeerde beslissing. In plaats van het overzicht te bewaren, forceerde ze een wilde doelpoging die nog niet eens in de buurt van de ring kwam. Doodzonde, want Mitchell had intussen met een strakke cut de ruimte gevonden en stond in de hoek aan de balzijde een fractie van een seconde he-le-maal vrij. Ook Caitlin Clark stond in positie rond de driepuntslijn; ze had weliswaar een bewaker bij zich, maar was in deze chaos ongetwijfeld een betere optie geweest. Die geforceerde worp door Boston, met nog 0.8 seconden op de klok, betekende zonder een persoonlijke fout van de tegenstander simpelweg einde oefening.
Het is een bittere pil, te meer omdat het de glans haalt van een avond die anders rechtstreeks de geschiedenisboeken in was gegaan. Halverwege het tweede kwart noteerde Caitlin Clark namelijk haar 500ste assist in de WNBA. Daarmee is ze de snelste speelster ooit die de magische grens van 1.000 punten en 500 assists weet te doorbreken. Ze had hier welgeteld 59 wedstrijden voor nodig en verpulverde zo het oude record van Sue Bird, die er destijds 82 wedstrijden over deed. Na gisteravond staat de teller van Clark op 1.118 punten en 503 assists.
Wat ook opviel in de schaduw van deze ontknoping, was het spel van rookie Raven Johnson. Ze speelde ongekend efficiënt, noteerde een persoonlijk record van 16 punten en werd daarmee, samen met Clark, voor het eerst in haar nog jonge carrière topscorer van de ploeg.
Als je de balans opmaakt, zie je een getalenteerd team dat simpelweg het gogme in de beslissende momenten nog ontbeert. Het was pas de derde nederlaag van het seizoen voor de Fever, en die drie verliespartijen scheelden bij elkaar opgeteld marginaal weinig: slechts zeven punten. Aanstaande zaterdag, 30 mei, krijgen ze in het Moda Center tegen de Portland Fire een nieuwe kans om te laten zien dat ze wel degelijk weten hoe je een wedstrijd professioneel uitspeelt.
